Tuesday, 11 March 2014

Gezi Şehitlerinin Ardından...

Dokuz aydır anaların göz yaşlarıyla kahroluyoruz.  Tüm duygular; çaresizlik, acı, kırgınlık, öfke hepsi göz yaşlarımıza karışıp akı veriyor yanaklarımızdan içimize. Ben o anaları ekranda gördüğümde utanıyorum, insanlığımdan, çaresizliğimden, beceriksizliğimden, güçsüzlüğümden. 

Yalan değil, engel olamadık gençlerin solup gitmesine ve suçlularının, cezalandırılmalarını sağlayamadık. Hukuk kördü, sağırdı, felçliydi, tutup kendine getiremedik. Bu çocukları mezarlarında bile boynu bükük bıraktık, analarının yüreğini soğutamadık, çok ama çok utanıyorum. Ekranda başlarında yemenileriyle dim dik, güçlü, mağrur ama kahrolmuş yüzlerine bakamıyorum.  Bu ne büyük bir acıdır. Allah onlara, evlatlarının acılarına dayanacak gücü ve sabrı versin, bir daha hiçbir ana böyle bir acı yaşamasın.

Biliyorum ki ömrümün sonuna dek, Berkin'in gülen yüzünü her gördüğümde içimde aynı acıyı ve utancı hissedeceğim. Daha gencecik yaşlarında analarından çalınan bu gençlerin hiçbirisini unutmayacağım.



No comments:

Post a Comment