Thursday, 2 August 2012

Selam, Arkadas olalim mi?!


Bu bir kendi kendimle yuzlesme yazisidir.

Herkesle ilk andan itibaren samimi olma durumu bence genetik bir kodlama hatasi ve annemden bana gecmis. Bu yuzden doktugum gozyasinin haddi hesabi yok. Hayir, pismanliktan degil, ayrilik acisindan. Her yaz tatilinde  yeni arkadaslar edinip, kisa surede baglanip, ayrilirken duygusal anlar yasardim.  O zamanlar boyle facebook falan da yok. Anca adresler veriliyor, mektuplar yaziliyor. Kiz kiza ne yazacaksin o yasta? Ne guzel yuzuyorduk, top oynuyorduk falan...eee bitti, o kadar. Ama ayrilirken hungur hungur agliyordun, nooldu? E bitti.

Buyudukce konu daha derinlesti. Arkadasimin arkadasiyla tanisiyorum, ikinci gorusmede super samimiyiz tum ozeller paylasilmis, birbirimizi bulduk hic arkadasimiz yoktu cok mutluyuz! Ucuncu gorusme artik aradan arkadas da cikmis teke tek bulusuyoruz. Sevgilim soruyor kimleydin, 'Ayseyle' , 'O kim?' e iste seyin arkadasi, sevgilisinden ayrildi, morali bozuk yarin bizde kalacak.' 'Yuh artik!' Vallahi abartmiyorum.O Ayse'nin iliskisini derinlemesine inceliyor, idik didik her anlattigini sabirla dinliyor ama yetmiyor tabiki gecmisteki tecrubeleri de anlatmasa olmaz, oyle ozet de gecilmez baslangictan bitise tum detaylarla anlatilsin ki sonrasi icin referans olarak kullanacagiz hepsini anlatiyor, derken benim 3 gram aklim da tamamen bu gibi gereksiz seylerle doluyor. Ama yardimseverim ya bunlar yetmez diyerek gun icerisinde maille, mesajla telefonla gelen turlu sorulara ornek 'facede bir kiz eklemis acaba yeni sevgilisi mi?', 'Arkadasi aradi simdi, nasilsin dedi ben de iyiyim dedim o aratiyor di mi?'- hemen acil, kisa ama faydali cevaplar veriyorum. Aksaminda da uzun uzun konusmak uzere sozlesiyoruz.

Bir elin parmagini gecmeyen kere gorustugum ama dugunune davet edildigim, gidemedigim icin bana gucenen insanlar var. Ustelik o 5 gorusmenin 2 si de baska dugunler , dogumgunleri falan. O kisacik zamanda nasil bir samimi olmussak!

E hal boyle olunca cok fazla tanidik, cok fazla hikaye, cok fazla dert oluyor. Herkesin derdini dinliyor, hepsine akil veriyor, arayip hal hatir soruyor , ozel gunlerini takip ediyor, ittiri vittiri gunu oluyor, kirk yillik arkadaslari dururken ben organize ediyorum herseyi. Arkadaslari da sen nereden ciktin gibilerden triplerde...velhasil abuk sabuk birseyler. Isin enteresan yanı genelde basladigi gibi de hizla bitiyor. Araya zaman mesafe girince son kullanma tarihi doluyor bu tarz iliskilerin. Sen yine gercek arkadaslarinla basbasa kaliyorsun.

Kendime kızsam da degistiremiyorum bu 'rintintin' huyumu. Herkes dunyanin en tatlisi, herkesle arkadas olmaliyim, oley super bir arkadasim daha oldu! Ama bence hepsinin altinda 'herkes beni sevsin' hastaligi var. ki bence en korkuncu.

Neyse, buraya, taa Londra'ya geldim. 3 aylik okulda birsuru arkadas edindim ve okul biterken sadece ben degil elin Fransiz' i , Cek'i hungur hungur agladik ayriliyoruz diye...






No comments:

Post a Comment